dinsdag 10 april 2018

Fangorn aka Boombaard.

Jaren achtereen stond hij daar. Enigszins beschut tegen de ergste arktische en zuidtropische ongemakken leunde hij, enigszins tevreden schijnend, tegen een bakstenen muur.
Vijftien jaar lang. Tenminste.
De symptomen werden steeds maar duidelijker. Hij moest terug naar daar waar hij vandaan kwam: bos! En als hij zelf nooit daarheen zou geraken zou het bos hem wel zelf terug halen.
Zijn over de jaren heen verkleurde huid duidde inderdaad in deze richting.
Voorzichtig plaatste ik hem op mijn stootkarretje en bracht hem daar waarvan ik hoopte dat hij daar weer één kon worden met de enten.
















Een tijd lang zag hij er tevreden uit. Maar je zag. Hoe tevredener hij er uitzag hoe meer hij zich met 'bos-zijn' vereenzeligde.
















Geluidloos herhaalde hij zijn mantra. Gedenk, o boom, dat gij van stof zijt en dat gij tot stof zult weerkeren.

















Zwijgzaam, met gesloten ogen, liet hij de metamorfose over zich heen gaan.

















'Goodbye, my friends, it's hard to die
when all the birds are singing in the sky.'
De één z'n dood is de and're zijn brood.


















C'est dur de mourir au printemps, tu sais
Mais j'pars aux fleurs la paix dans l'âme














zaterdag 17 maart 2018

Homo ludens.

Een hele tijd geleden werd de wieg weer een etage hoger weggepakt.






















De kakstoel blijft nog een tijdje in gebruik.
















Het kind groeit. Het zitje moest een stuk lager en het tafelbladje verwijderd worden.















De tijd is aangebroken om de oude, ook al heirloom, speelgoedkist van de zolder te halen en eens duchtig op te kalefateren.
Meedogenloos werd dit meubelstuk door niets ontziende bengels misbruikt. Gedacht om speelgoed op te bergen of er op te zitten zoals dat beschaafde mensen betaamt moesten mijn resem peuters zich gedragen als echte vandalen (althans volgens het nogal verkeerde beeld dat wij doorgaans over deze bevolkingsgroep koesteren). De graffiti die geen Banksy allures hadden (allemaal dus) moesten weg geschuurd worden, meerdere stukken werden hersteld of nieuw vervaardigd. Door de jaren heen werd de speelgoedkist zelf speelgoed. De zitbank werd werkbank. De tand des tijds, beter gezegd die van mijn kroost, hadden diepe sporen achter gelaten.
















De temperatuur in de werkplaats was wel niet bepaald uitnodigend om er langere tijd te verblijven maar buiten was het ook niet beter. Druilerig weer en de tuingrond nog bevroren.
Vier uur en een paar 'dreupels' later zag de kist er toch al weer behoorlijk uit. Na het aanbrengen van de finishing touch kon ze weer in gebruik genomen worden.
Zo heel nieuw ziet ze er wel niet meer uit maar een kniesoor die daar over struikelt.
Er kan weer gehamerd en gegraffiteerd worden.




maandag 5 maart 2018

Insektenhotel.


Het is niet de eerste keer dat ik in herhaling val. Maar nú doe ik het bewust. De eerste editie werd gepubliceerd in een vorig (en voortijdig ter zerke gedragen) blogleven.
Voor wie de volgende film dan al gezien heeft: geniet er maar nog eens van.

Ze bestaan in alle kleuren en formaten, van gratis tot megaduur, van met-afval-samen-genageld-gepruts tot victoriaans poppenhuis.
De geknutselde variante vind ik het sympatiekst. Je werkt met wat je hebt en met een beetje fantasie.
En het kost je geen roste frang(k) = 1/40 roste €).
Materiaalgebrek ware een boze hersenschim. Iedereen heeft wel ergens een vriend/in die geen weg meer weet met zijn/haar brol. Een europalet vb. omdat de partner eindelijk eens een écht bed wil. Allicht ken je iemand die na een bezoek bij, euh.. hoe heet die meubelwinkel ook alweer, besloten heeft dat een (d)eco lifestyle eigenlijk ook zijn grenzen mag hebben.
„Appelsienkistjes, iemand?"
Maar misschien krijg je oma's ouderwetse (Louis XVI) kleerkast die toch maar gewoon op zolder staat gevreten te worden. Vertel haar dat je hard bezig bent de natuur te redden.
Als het echt niet anders kan ga je naar een DIY centrum en probeer je met de nodige ingrediënten onder de arm aan de winkeldetective voorbij te sluipen.
Of je behoort tot de gelukkigen die, zoals ik, beschikken over een vlierbessenstruik, ergens  een plank die voor niks meer dient, een hoop brandhout (beuk), een paar oude kleien drainagebuizen, enkele ongesorteerde vijzen en een vodje vijverfolie. Na deze utensiliën jaren lang een gevoelde honderd keer verplaatst te hebben, voor later ..., komen ze nu van pas. (Zie je wel?)

Knutsel dat ganse gedoe op een of andere manier samen en vindt er een plaats voor.
De boormachiene die je sinds vorige zomer van je buurman hebt geleend kan je voor dit project ook nog wel een dagje langer houden.
Wanneer je tevreden bent met het resultaat neem je een paar fotos en zwier je ze, in ruil voor enkele likes, op het internet.
Wees echter gewaarschuwd: je met veel moeite en zweet, gezwijge van honger en dorst, en uiterste concentratie geboorde gaatjes konden wel eens in een mum van tijd toegemetseld worden door allerlei kleine schurfterikjes.


Model Picasso















                                                                                                                 
Model Darts
















Model Star Wars

































Je mag die modellen namaken maar voor een prijs kom je te laat. Die heb ik in de wacht gesleept.


woensdag 7 februari 2018

Kettingzaagketting.


Vele jaren lang bracht ik mijn afgezaagde kettingen naar een slijpdienst in de buurt om zij professioneel zaagklaar te maken. Om die karwij zelf te klaren ontbrak het mij aan zelfvertrouwen. Metaal bewerken is niet aan mij besteed. Misschien kon een electrische slijpmachiene mijn ferrofobie compenseren. Een vlugge kosten-baten-analyse dwong mij om in een amateurvriendelijk apparaat te investeren. Zou ik. Alleen, ik hou niet van goedkoop gereedschap om het even hoe weinig het gebruikt zal worden. Gereedschap moet voorspelbare goede resultaten leveren. Voor, zeg, 30€ krijg je allicht een electrische tandenborstel (met Bluetooth) maar zeker geen bevredigend slijpapparaat. Dus bleef ik mijn zaagkettingen naar de slijpdienst brengen. Hoeveel kettingen die brave meneer dagelijks moet slijpen weet ik niet. Ik leerde wel dat ik telkens tenminste twee dagen geduld moest oefenen en dus noodgedwongen een extra ketting moest kopen wilde ik verder gaan met mijn aanzienlijke houtstapel te hervormen tot bruikbare kliefbare afmetingen.













Mijn zelfverzorgersgeweten begon uiteindelijk te knagen. De gleuf in mijn hersens die moest toelaten dat mijn frank viel moest aangepast worden. En zo geschiede. Ik moest leren mijn kettingen zelf te scherpen.
Ik heb geen bezwaar tegen electrisch gereedschap wanneer je daarmee een opdracht efficiënter kunt uitvoeren. Een degelijk slijpapparaat was mij toch wel te duur.
Na veelvuldig rondneuzen in het inmiddels zeer vertrouwde internet scheen de aankoop van een slijpsetje een bruikbaar alternatief te zijn.














En voor de prijs niet gelaten. Wat kon ik verkeerd doen? Mocht blijken dat ik dan toch twee linkse handen heb kon ik deze aanschaf nog altijd met een minimaal verlies verschacheren.

Maar wat bleek? Na een beetje oefenen scherp ik mijn kettingen zelf en die van mijn buurman ook (in ruil voor een pint, dat spreekt). Goodbye slijpmachiene, goodbye slijpdienst. En dit voor een luttele 16€.
Ik lig er niet van wakker dat ik zoveel tijd en geld heb weg gegooid. Maar bij iedere slijpbeurt kan ik een glimlach niet vermijden:
- machinaal laten slijpen: 3,75€ per beurt
                                          blauwe tanden die dus vlug weer bot worden
                                          10 keer slijpen en van de ketting blijft niks meer over
                                           2 keer 6km rijden en terug (per beurt) = ca. 6,5uur rijden
                                           2 dagen wachten (per beurt)
                          Totale kosten: 37,50€ slijpkosten + 240km rijkosten , elke winter
- zelf slijpen: éénmalig 16€ investeren
                      geen blauwe tanden (de ketting blijft heel lang scherp)
                      10 keer slijpen en volgende winter gebruik je nog altijd dezelfde ketting
                       0 km rijden
                       slijpduur: 5 minuten, dieptebegrenzer ook 5 minuten (en je kan de ketting op het blad                               laten).

Sorry, meneer van de slijpdienst.









vrijdag 26 januari 2018

Zaadzakjes.

Tot nog toe bewaarde ik geoost zaad in allerlei plastiek zakjes en bokaaltjes. De duivel mag weten waaraan het ligt maar na niet al te lange tijd waren de opschriften onleesbaar. Ook nemen bokaaltjes nogal wat plaats in en zijn niet al te gebruiksvriendelijk. Gewone zaadzakjes vind ik gemakkelijker.
Voor een prikje worden ze te koop aangeboden en voor een een paar € meer krijg je ze ook bedrukt.
Toch verkoos ik er zelf enige te knutselen, spotgoedkoop en met een persoonlijk tintje. Terzelfdertijd bleef ik er een tijdje zoet mee. 😇

Wat je nodig hebt:

Een PC met een tekstverwerkingsprogramma
Een printer incl. inkt en papier (A4)
--------
Een lineaal
Een cutter (skalpel of scherp mes, ev. een schaar)
Knutsellijm
--------
Een beetje geduld
Goesting.

Als onervaren user slaagde ik er in na een half uurtje het A4 blad als volgt in te delen.
Vooreerst legde ik de maten voor de marges vast:
  - bovenaan: 2cm
  - links en rechts: 1cm
  - onderaan: 0cm
Dan kwam de layout voor twee zakjes.

De secties A en B vormen de voorzijde van de zakjes,
C en D worden de achterkant.

De rest is kinderspel.
Op de voorkanten A en B schrijf je de belangrijste gegevens,
eventueel gevolgd door een illustratie.
Op de achterkanten C en D schrijf je bijkomende informatie.
Let wel: hier schrijf je best onderste boven, zoniet moet je om te lezen het zakje omkeren
met eventuele onaangename gevolgen vandien.

Het resultaat na enkele keren luid vloeken kan er eventueel zó uitzien:



































Om de bijkomende gegevens omgekeerd te schrijven ga je als volgt te werk:
klik (bij OpenOffice) links onderaan op het 'T'-symbool.





Nu kan je met de muis  een tekstveld uitlijnen en de tekst normaal schrijven.
Met een rechtsklik in dit veld open je het submenu en kies je 'Grootte en Positie'.
Hier kan je de tekst dan 180° omkeren en correct positioneren.



Het resultaat wordt opgeslagen. Tekst en illustraties kunnen nu naar believen gewijzigd worden.

Tijd om te knutselen.
Het gedrukte velletje wordt vertikaal via de middellijn doorgesneden.
De gearceerde velden worden weggesneden.
De overblijvende smalle stroken links en rechts worden naar achteren geplooid, krijgen een beetje lijm en worden met de eveneens naar achteren geplooide 'onderkant' (velden C en D) samen gekleefd.

































Nu nog slechts zaadgoed inbrengen, de uitstekende 2cm brede strook omplooien, papierclip aanbrengen ...











... en een fles Champagne ontkurken om de goede afloop te vieren.